Opinie : actiedag op 7 juli speelt ook voor de geconventioneerde huisarts

Dr. Arnout Van De Kieboom wijst er in een opiniestuk op dat de kaderwet om veel meer dan alleen supplementen gaat en dat bijgevolg ook de huisartsen (die aan het conventietarief werken) er belang bij hebben dat het voorontwerp bijgestuurd wordt.

Bedreiging voor iedereen

Op het eerste zicht lijken de plannen om ereloonsupplementen te beperken vooral een probleem voor gedeconventioneerde collega's. Als huisartsen hebben we echter één van de hoogste conventiegraden, en wie deconventioneert vraagt meestal niet meer dan 25% supplement (vanuit sociale overwegingen). Voor forfaitaire praktijken speelt het al helemaal geen rol.

Voor velen onder ons is deconventioneren niet meer dan een stok achter de deur. Ik werk zelf overtuigd volgens het geconventioneerde systeem. Toch wil óók ik die optie voor iedereen behouden. Want daar ligt precies de kern van wat er echt op het spel staat.

Het uithollen van keuzemogelijkheden

De echte bedreiging schuilt in de plannen om die toekomstige deconventionering volledig nutteloos maken. Door de "geïntegreerde praktijkpremie" te koppelen aan conventiestatus ontstaat er immers een systeem waarbij artsen die kiezen voor meer autonomie zwaar gestraft worden.

De rekensom wordt onmogelijk: een plafond van 25% supplement, geen supplement voor VT-patiënten, én compensatie voor alle premies (conventiepremie + praktijkpremie + Impulseo?). Deconventioneren wordt dan financieel onhaalbaar.

Deze geïntegreerde praktijkpremie was trouwens al tegen de oorspronkelijke afspraken (een praktijk hebben stond los van een EMD hebben) maar de koppeling aan de conventiestatus gaat nog veel verder in tegen wat ooit werd afgesproken. Als we toelaten dat afspraken uit het verleden zomaar weggeveegd worden, wat betekent dat dan voor andere toezeggingen? Afspraken zijn afspraken.

De kaderwet gaat een brug te ver

Het voorontwerp van de kaderwet bevat bepalingen die absoluut niet mogen passeren, zoals de mogelijkheid voor de overheid om RIZIV-nummers af te nemen. Dat is een fundamentele bedreiging van onze beroepsautonomie. We moeten hier eerst zwart op wit garanties krijgen voordat we ook maar iets anders bespreken.

Enorme besparingen zonder alternatieven

We hebben als huisartsen al heel wat bespaard door het afschaffen van telefonische consultaties. De nu geplande besparingen zijn echter van een heel andere orde van grootte. En laten we realistisch zijn: van het beloofde alternatief voor de afgeschafte telefonische consultaties zullen we weinig zien.

Dit is pas het begin

Deze plannen zijn de voorbereiding van de minister om artsen die nog volgens het klassieke systeem werken verder richting New Deal of forfaitaire praktijken te duwen. Het ene is zijn troetelkindje, het tweede een stap richting de staatsgeneeskunde zoals hij die voor ogen heeft. Het cynische is dat ook forfaitaire praktijken vroeg of laat besparingen zullen voelen, maar tegen dan is de weg terug uitgehold.

Solidariteit tussen praktijkvormen

Zoals Voltaire ooit zei: "Ik ben het niet eens met wat je zegt, maar ik zal tot de dood je recht verdedigen het te zeggen." Voor ons als huisartsen geldt hetzelfde principe: we moeten er alles aan doen om elkaars recht te beschermen om te werken volgens onze overtuiging.

Het maakt niet uit of je kiest voor het geconventioneerde systeem, deconventie, New Deal of forfaitaire praktijk. De keuze van praktijkvorm is een keuze van het systeem waarin je het liefst werkt. Deze keuze mag nooit een financiële strop worden. We moeten elkaars keuzevrijheid beschermen, ook als we zelf een andere weg bewandelen.

Het belang van syndicale vertegenwoordiging

Deze crisis toont het cruciale belang van sterke syndicale vertegenwoordiging aan. De laatste jaren leek hun nut misschien minder evident, maar nu wordt het kristalhelder: zonder syndicale frontvorming zou deze tekst gewoon integraal zijn gepasseerd zonder dat artsen enige inspraak zouden hebben gehad. Voor de zoveelste keer.

Iedere arts moet kijken naar welk syndicaat het beste bij hem of haar past, of dit nu ASGB/Kartel, BVAS of AADM is. Persoonlijk kies ik voor het ASGB omdat ze helder communiceren over onderhandelingen, veel respect hebben voor de waarheid en durven corrigeren waar nodig. Ze roepen op om actie te voeren maar laten elke praktijk vrij om er de invulling aan te geven zoals die dat zelf wil.

Het is opvallend dat sommige syndicaten veel prominenter actie voeren dan andere tegen deze plannen. Als arts wil je natuurlijk vertegenwoordigd worden door een organisatie die volledig opkomt voor jouw belangen, zonder andere loyaliteiten die hun standpunten kunnen beïnvloeden.

Waarom 7 juli voor iedereen belangrijk is

Op 7 juli gaat het dus niet om de ereloonsupplementen. Het gaat om het behoud van keuzemogelijkheden in de geneeskunde. Het gaat om het respecteren van gemaakte afspraken. Het gaat om het tegenhouden van een sluipende omvorming naar een systeem waar artsen geen autonomie meer hebben.

Ook als je werkt volgens het systeem dat je nu prefereert, heb je er belang bij dat collega's de keuze behouden om anders te werken. Want zonder die diversiteit en zonder die druk verdwijnt ook jouw onderhandelingspositie.

De actie van 7 juli is daarom niet alleen voor bepaalde praktijkvormen. Het is voor het behoud van een pluralistisch zorgsysteem waar alle artsen nog keuzes kunnen maken volgens hun overtuiging en waar afspraken nog iets betekenen.