teunpilaren

De steunpilaren van dergelijk beleid zijn:

• aanbodsbeheersing van het aantal artsen, niet uit corporatistische motieven, want als men een vrij beroep wil uitoefenen dan moet men niet aan de overheid vragen om de markt te reguleren. Het resultaat van dergelijke beperking van het aanbod zal overigens niet meer door de huidige generatie artsen worden meegemaakt. Wel omdat het gebrek aan ervaring bij jonge artsen een steeds groter probleem van volksgezondheid wordt en omdat overaanbod ongetwijfeld leidt tot overconsumptie
• echelonnering, met duidelijke taakafspraken tussen de eerste en de tweede lijn , maar ook tussen de tweede en de derde lijn, moet elk echelon voor zijn eigen taak  herwaarderen; teamwerking  en overleg in  plaats  van moordende concurrentie
• inschrijving bij de huisarts, als absolute vereiste om op een zinnige en kostenbesparende manier aan preventie te doen, niet door verplichting of dwang of beperking van de individuele vrijheid maar door  beloning van wie de gezondheidszorg correct gebruikt
• fusie van ziekenhuizen, tot grotere gehelen (uiteindelijk op één campus), maar niet tot mastodonten, niet door via progammatie en normering de kleine ziekenhuizen financieel te wurgen maar door het inbouwen van incentives
• aparte financiering van de universitaire ziekenhuizen voor hun taak op gebied van onderwijs en wetenschappelijk onderzoek
• integratie van de specialisten in de ziekenhuizen, met daartegenover inspraak, medebeheer en participatie
• kwaliteitscontrole via peer review en het ontwikkelen van guidelines door het beroep zelf;
• correcte financiering met behoud van het principe van loon naar werken.

Een efficiënt beleid zonder responsabilisering houdt geen steek.